Kuaj të lodhur në fushën me pezme

Si pandehma të gabuara
Teoreme,
Kuajt
Nuk vërtetojnë visoren.
Nuk duhet të shtrihen,
Kur flenë,
Ata flenë në këmbë,
Edhe dashuri bëjnë në këmbë,
Si adoleshentë monizmi
Kuajt.
Mbase u bënë një me baltën
Kur panë
Si therën kaun e vjetër
Pasi brazdoi gjithë jetën
Me mish të thartë nga mundimi.
Sytë s’ua shoh së largu të bindem
Që s’janë mullarë të rrëzuar a njolla balte,
Sytë e kuajve janë bërë për pikëllim
Si hëna e ngrënë për braktisjen
Në netët e ftohta me vetmi të kthjellët.
Ikën retë, nuk deshën të bëjnë shoqëri,
Të të dhuronin një buqetë shiu 
Lënë si kujtim në parvaz,
Rralluan e-mailet e tu si shirat në maj
Ato ditë,
Dhe dhoma mbyste qetësi telefonësh 
Me numra arabë si gamile që flenë
Në shkretëtirën e re të asgjësë -
Gamiljet flenë shtrirë
Me muskujt e thartë
Me frymëmarrje të arrestuar
Nga policë të shurdhër.
S’di pse kjo visore si prej Rrogozhine
Nga dritare e trenit që u prish e ndaloi
Më solli tek ty,
Ato pllanga të murrme mbi rrafshultën e rëndë
Që duken si kuaj me qëndrim të gabuar
Ndaj botës...