Në një enë (tavë) me ujë hidhen pika boje vaji, të
cilat marrin forma të rastësishme, por edhe të qëndrueshme në epjen e tyre. Më
pas, mbi ujë shtrohet një letër, në të cilën ngjisin të gjitha format e ujshme
të bojës, duke e “mermerizuar” atë. Ato forma janë gjithnjë të ndryshme, të
manipulueshme, me një lloj rrëshqitjeje të brendshme, një laryshi pa fund
harqesh e spiralesh...
Mermerizimi i letrës? Po kjo është ëndrra e çdo
shkrimtari, thashë si gjysmë me shaka kur pashë teknikën që ngjyente letrën me
gjithfarë arabeskash. Këtu më duhet të ve në dukje mospëlqimin tim: rokokoja më
ka ndjekur dhe më ndjek si një qen i bezdisur i lagjes (fillimisht ish i
frikshëm ai qen, por rritja qenkësh shndërrimi i frikës në bezdi), më ka
ndjekur që nga motivet e xhamisë së një farë Et’hemi, ku zakonisht takoheshim
në qendër të qytetit si adoleshentë, e deri në zbukurimet e gjithfarë dyerve
dhe grilave të dritareve më vonë, në plot qytete apo qyteza të Europës, ai
stërpërpunim i hekurit, për të cilin anglezi përdor formën e parregullt të foljes
zakonisht të rregullt “punoj” (wrought iron). Duket se në ato zhdërvjellje
metalike, puna nuk mund të quhet si e zakonshme, për të mos përmendur që nuk
jemi mësuar t’i shohim bashkë estetiken dhe mbrojtësen, madje na duket se e
para e kompromenton të dytën.