Dyshimi i grave për burrat kishte dekada që frynte si një erë e hidhët shkurti nëpër mëhallë, me sy fosfori dhe kthetra që ndiqeshin mbi avllitë. Një acar pabesie rrënqethte hurmat e ngrira dimërore, degët e të cilave kryqëzoheshin si gishta lutës që diçka e keqe të mos ish e vërtetë. Se tradhëtitë e grave janë hyjnore, bëjnë letërsi të madhe e ku di më, e ç’të bën gruaja, s’ta bën as Perëndia, dihet ajo, por tradhëti e burrave është si e ftohur qerpiçi e përdhese, moj korba, ç’të bën burri ta bën kushdohi, ta bën Shaja, Ikja, Symja… Burri të thotë po dal sa të marr ca gozhdë borxh tek Qerimi, dhe shkon tek Arrët e Lanës së Vogël e mbaron punë… e në kthim merr vërtet një dorë gozhdë tek Qerimi e i bie me vete, ndërsa ty s’po të del finja për dorën e fundit të lëvereve… s’e kishe llogaritur mirë. Mbajini mirë burrat moj gra, vinte porosia nga Bikja, që e kish kaluar mesin e të dyzetave dhe tashmë quhej me përvojë dhe pothuaj plakë. Se burri është si zogu, po e lëshove, fluturoi. Dhe të gjitha shikonin duart e mbledhura si për lutje të Bikes që hapeshin, dhe u dukej sikur që andej vërtet fluturonte një burrë, që zhdukej për kushedi se ku. Tek Qerimi i radhës. Dhe përmbysnin filxhanët me një llum mbytës prej delte hallesh, më vijnë miq nesër dhe s’kam ç’u nxjerr, burri fton njerëz sikur unë kam në shtëpi magazinën e Lutfies (shitësja e ushqimores), eh, e dimë, e dimë, burrat s’dun me dit, e dun tryezën e shtrume dhe tepsin e rrume… hi hi hi.
Po pra: Po dal të takoj një shok, nuk vonohem. Kam shumë punë, mos më prit. Tek klubi jam, me Samiun. Dhe ti vazhdon, me ato bija mend. Atë kishte kaq kohë që e brente dyshimi. I shoqi, kur binin në jatak, e kishte një hall, - se o kuptohet në jatak halli i burrit, o s’ka ku kuptohet tjetërkund, - të shoqin s’e zinte gjumi, sikur numëronte yjet, përhumbur e merakosur nga një hall i madh, që veç sevdaja mund ta shtjerë, helmi i verdhë i sevdasë e i çikut që i hedh ajo leshqenia atje përjashta, që lyhet e zhgrryhet e përdridhet dhe e dëften që prapa gardhit, kurse grua-zeza s’ka kohë, se ç’të bëjë më parë… E nuk e pyet dot të shoqin as ç’të shqetëson, se ta merr për keq, qafëthyeri, e u bu bu, kush e dëgjon, e merr për fyerje e lëndim të sedrës së burrit, e kështu shkojnë netët, një pas një, e unë dua ta di me se s'bën se kush është ajo, e lëngoj e vuaj si gjarpëri nën gur, zaten nuk thonë kot që mos e merr burrin të pashëm, se për bela e ke, hisja e botës do jetë, mirëpo ja që s’e ke në dorë, dhe edhe një çikë mirë sikur të vjen, të thuash të drejtën, kur mendon zilinë e grarisë, e deri aty mirë është puna, por pastaj, kur fillon e s’vë dot gjumë në sy, aty si t’ia bësh hallit, se s’është një natë e dy, - se të jetë për një natë e dy, edhe varur rri njeriu, - papo të ngrihet në mëngjes mu sikur ka fjetur me ndonjë shtrigë e ka parë vetëm sylybetër gjithë natën e natës.
Po do ta gjej se s’bën kush është, jam kockë e fortë e nënë fëmijësh unë, nuk jam tralala si këto fustanshpërhapurat. Më duket se është Sadija, se ajo erdhi tre herë rresht, gjoja për të kërkuar gjergjef, s’i kam parë gjë të qëndisur unë asaj... Sadija të jetë, thua? Se një çikë qejfllie duket ajo, trikot e ngushta, mirë që s’i zihet fryma, vër të kuq e vër të bardhë, e kanë edhe si fis ato që janë bishtdredhura, se një e motra e saj e ndreqi me një gjeometër, e mori vesh gjithë lagjia e përtejme, ndërsa të atit i dolën llafe me shitësen e ushqimores, por edhe sikur të mos jetë në fis, një del sa për shenjë e zarar, apo jo, do jetë Selvija, që u nda nga i shoqi, thanë sikur asaj i mbante erë goja, medemek, pa kushedi si ka qenë puna, Selvija do jetë, se asaj i shkëlqejnë sytë sa herë e ngacmojnë djemuria rrugës, te dyqani, te selvija, mu sikur i kam parë me këta dy sy isharetet e saj, dhe ky birbua im po aq do, me vrap, se mos lërë gjë të bjerë në tokë ky, se e marrin dhe si të humbur pastaj, kështu që edhe po s’e pati me qejf, do të hidhet e do të bëjë tutje, qysh të rrijë pas ky, se ky do me se s’bën edhe që të hiqet sikur të qëron hesapin e të shesë mend atje në klub mbrëmanet, që iu kundoftë laneti, iu kundoftë... apo jo, jo, do jetë ajo Lumnija, shkodrania, liberalja me flokë të verdha që s’ia morëm vesh kurrë në i ka të sajët apo i lyen, ajo do jetë, me atë shkon me siguri, dhe ajo i fanepset në gjumë që rrotullohet ashtu tërë natën si qebap mbi zjarr, e pikën e gjumit s’vë në sy, se unë e ndjej, edhe pse nuk do që ta japë veten e nuk flet një fjalë e nuk më prek as me dorë e as me këmbë, këtij që s’i rrihej, java shtatë e ky tetë, edhe në ditët që nuk do as Perëndija, atje mendja, Lumnija do jetë, në mos qoftë Xhahrija, ajo që shet libra e lexon romanca e ua merr mendjen miletit me fjalë të lidhura bukur, se ndonjë gjë kështu nga pamja nuk është, që të thuash, po thonë që burrat e bëjnë me mend atë punë, se sytë zaten iu kanë plasur me kohë, se ndryshe nuk ka se si Bimi i Hamdiut shkoi e la Feruzenë për Shemsien si shtupë që nuk shihet me sy, po ç’u bëjnë, moj aman, ç’isharete, ç’sir u hedhin që i bëjnë ashtu për vete, e i lidhin jesir sa nuk duan më të shohin asgjë tjetër, sikur perrindi i dherit t’iu vijë e t’ua japë në tepsi, meazallah se duan, Xhahrija thonë i mori mendjen Sefedinit, goxha profesor tjetri, e jo më këtij timit, që e përpin si kafen e mëngjesit ajo, apo jo, do jetë Sanija, Sanija, si nuk e mendova më parë Sanijen?
No comments:
Post a Comment