(Skena: Një skelet ushtari i Veriut mbetur në një pemë me
cerga myshku spanjoll, gjatë Luftës Civile, diku në Jugun e thellë të SHBA. Rrethana
s’dihet dhe s’duhet. Siç as viti. Është dit’ e gjithë shenjtorëve. Hell-of-inn.)
Hollohet
Hëna dhe gisht i vejushës,
Unazat
i rrinë lirë e më lirë,
Ajo
netëve i heq lehtë e me lehtë,
Në
gjumë guxon gjithnjë e më shumë,
Ai
dot s’e njofton se ende s’ka vdekur,
Ka
mbetur në cergat e drurëve në Jug,
Pëlhura
të holla si tenda parrisi,
Ku
ngecin flutrakët që heqin Veriut.
Vejushat
e zeza pinë lëngje pëlhurash,
Përposht
krokodilët rrëshqasin e s’mundin,
Një
gjol vjen rrotull me avull të butë,
Hukasin
zombie ndër lule pishtarësh.
Ntrashet
terri e nuk shtillet dot vorbull…
Larg
vegojnë dritat, dëftejnë Veri,
Yje
që bien, këputur nga filli,
Nga
qafa vejushash të bardha me borë.
***
Me
sqimë prej femre, hire kuajsh,
Trokasin
ca pulse, si foshnja nëntë muajsh,
Lëkurën
e pritjes, dëshira zhguajsh,
Ah,
derës sime me trokitje të huajsh…
(…dorëza
nga brenda gjithnjë më shumë
Është
gati të hapet prej saj, sime vesë,
Të
kapet si dorë dashurori në gjumë).
Ushqehem
me vesë e me ç’sjellin folesë
Zogjtë
që më dinë ndonjë korbogallof,
Me
shpresën e shpezës se shpejt, një mëngjes
Krahët
do rrah e në ajër do brof;
Kam
mbetur në pemën e Jugut me cergë
Pështjellash
dhe shtjellash prej myshku spanjoll,
Me
vite e ditë pa lajm e haber.
Fësh-fësh
fëshfërima ca kumte të hollë,
Që
eshtrat m’i ngjethin, m’i ftohin akull,
“Ti
di që nuk di më në fund e paprerë”,
Më
flet me fletë e fjalos si orakull.
Mbi
grykësen grykëse si nxënës në shkollë.
Kam
uri për padije, se dija m’është tmerr,
Më
zi dhe se cerga e myshkut spanjoll;
Klavikulës
kafka diç ruan në erë,
Diçka
mos mësyn përmbi karakoll,
Kinse
përgjon për një lajm e haber,
Me
frikën e lajmësit me lajmin si njollë,
Shtërgje
shtrëngate, pëllumba postjerë
Vegojnë
e s’më shohin si t’isha një troll
Në
bodrumet e natës i tretur në terr…
Për
mua tash flasin si t’isha skelet
Në
pemë-merimangën mes bluz-ligatinës,
Shpëtim
sikur s’kam nga kjo pemë e këto fletë,
Poemë
vargje-pranga në buzë të luginës.
Kallamishtes
gishtot e natës së fundit
Pësh-pëshën
për mua me plot qesëndi,
Tek
mblidhin brilantet e rënë të Saturnit
Nga
unaza që lirë e më lirë po i rri,
Dhe
kokrra gruri të çmuar prej duajsh.
Lëkundem
në erë… lëkundem në derë…
Ah,
derës time me trokitje të huajsh.
Ata
vijnë për një reng e jo ëmbëlsirë[1],
Dhe
dot nuk i tremb, dot nuk i zboj,
Tek
tundem mbi derë, si këtu në errësirë
Si
trembësi i korbave në fushën me ftonj
Tremb
korbat e nxirë.
Ftues
dhe zbues: Happy Halloween!
Me
gishta vejushash, me dyll karameli…
Fryn
era kallkan e kokallat m’i ngrin,
Tutkalle
ndërfushash, zamkë zabeli,
M’i
ngjitin pas drurit e trungut gollganat
Dhe
kufjet e veshëve më bëjnë sikur
Diku
për dikë po bien kambanat,
Dikë
për diku do nisin dikur.
Femur
i murrmë, brinjë e flijuar,
Thyer
në mes për Gruan, dështake,
Shenjtor
e dëshmor gozhdë-ngulur në duar
Mbërthyer
skeleti pas frymës prej flake:
Krenia
e flisë vdes më në fund
Dhe
mbetkësh një pse si tel sacrifice,
S’trembe
kërkënd, s’dhembe kurrkund,
I
mpirë si mbi flokët një krah karfice.
Pyes
kaq keq pse duhej flijuar
Dhe
fusha e Jugut kaq keq pse më desh,
Ky
jerm syçelët dhe kjo ëndërr fli-zgjuar,
Lakuriqi
i natës që s’di kur u zhvesh.
***
Kjo
rrjetë s’di më mban mos bie a iki?
M’gabon,
siç e gaboj, herë-herë shikimi,
Një
fill floriri s’njoh më nga zinxhiri,
Pelinin
nga mjalti, një murg nga jesiri,
Këndelljen’
hammock[2] nga therja amok,
Veriun
që rend nga Jugu ulok,
Dhe
vetë më nuk di në më dua të shkoj,
Vramendjet
zbuluese i nis, pararojë,
Mendime
më kthehen, të vrarë e zalisur,
Hallka
që s’dinë në kanë lidh’ a stolisur,
Me
lodhje prej kafshe të kotur katoit,
Mendje
s’më japin në duhet të shkoj,
Kush
në më pret, a rrjedh më përroi
Me
borxhe në fyt
Drejt
vjeshtës së dytë…
Gjymtyra-gëlqere
ka zënë e nuk do,
Si
çdo skelet ëndërron, domosdo,
Për
famë e për zulmë, - të bëhet fosil, -
Nga
bregu i erës te bregu jeshil.
“Lavdia
për eshtrat
Si
zahireja për vjeshtrat”,
Ma
thotë nga mot një kolibri janari,
Tek
varem si fruti me frikë nga hambari,
Se
sqepat s’bëjnë këngë, por puthje sqepari.
Mendimet
më kthehen të lodhur, zalisur,
Kafaz
i kraharorit më ndihet fajtor
Për
ta që i la të nisen pa nisur
Mirë
borë e Veriut në Veriun me borë…
Më
kthehen mendimet të ftohtë, sikterisur,
Dëshmi
nuk japin se s’janë dëshmorë,
Ndryshken
medaljet e qajnë të lektisur
Si
unë për një gjoks që s’u bë kraharor.
Gjethishtja
e Jugut në degë fëshfërin,
Pëlhura
e bardhë me mall më pështjell,
E
heshtur si hënë, e qetë si qefin,
Me
mardhjen prej nate që shtillet për qiell,
Vijnë
zogj prej Veriut, veç fryn për atje,
Lë
boshin e errët në lukthet e fushës,
Trëndafili
i erës mbin fill, si i ve,
Si
Hëna holluar dhe gisht i vejushës.
No comments:
Post a Comment