Ti hyre nga dritarja e avionit

Rrjedh hapësira, vonë do të thotë

se vendi më s’vjen, ndërsa ti pa ku

një kur i çmuar mbetesh.

Murishte mjegullash.

Kuvli të vetmive pas avllish me avull.

Nëpër sheshe fluri firojnë randevutë.

Ky metropol resh

i varur si krahasim i vrërët për gjithë ç’kemi bashkë

duhet të prodhojë shi

e gjithë ç’vjen me shirat,

prodhime trishti pa hile.

Retë vetëtimat i mbajnë si teshtimat

zonja me shami.

Shquhet diku një ylber nën mëngë.

Dhe aty vetëtin:

a mund t’i kërkosh një reje të mos rrijë e vranuar?

Të thërrmon pamundësi e ngushëllimit,

më shumë se vetë vakia.

Metropolis,

kolonat e llërëve për kokën bërë gur

në gjuhë të huaj,

që s’ndjen ngaqë donte të ndjente më shumë.

Një banket me gota dhe sini

me kokën time prerë

nga teh i përkushtimit…

Kokë tjetër më ka mbirë ndërkaq

me tjetër dashuri,

ku ty të tradhëtoj me ty,

bisht zhapiu qafa ime pjellore,

i do dashuritë si shiu, vende-vende.

Jam gjasë

me gjasë,

një gabim i shpërndarë

si këto re të mëdyshura,

i jepemi njëri-tjetrit si holograme,

veç e zbrazët luga vezullon

argjendin e pritjes,

dëshirin e fshehtë

të grabitjes.

Ç’portokall

pas stendës ambulante të resë që shuan diellin,

sheshi avullor

për randevunë me ty

nëpër flurin e hollë

ndërsa boshin njëri-tjetrit përqafojmë.

Zgjohem. Zot, si shijon asgjëja jote!